Londen

Titia Ketelaar

Als correspondent verkent Titia Ketelaar Londen sinds 2010. Er is steeds iets nieuws te ontdekken. Zoals Samuel Johnson in 1777 al schreef: 'Wie genoeg heeft van Londen, heeft genoeg van het leven'

Londen, totdat je niet meer kunt 

Van Londen krijg je nooit genoeg. Al is het de honderdste keer dat je de Millennium Bridge oversteekt vanaf Tate Modern. Met rechts over de Theems uitzicht op de Tower Bridge, en voor je St Paul’s Cathedral. Al is het de honderdste keer dat je bij Westminster de underground uitkomt, soms net op het moment dat Big Ben slaat. Londen blijft prachtig.

Zelfs als je alles gezien denkt te hebben, word je voortdurend verrast. Je slaat een hoek om, en staat oog in oog met het kleinste monument dat de stad rijk is (Van twee kaasetende muizen die de oorzaak zouden zijn van een ruzie in de zeventiende eeuw tussen bouwvakkers die vervolgens van hun stellage donderden, Philpot Lane, City). Of je loopt een straat in, en ontdekt dat Vincent van Gogh er woonde (87 Hackford Road, Brixton), dat Georg Händel en Jimi Hendrix in het zelfde huis woonden (25 Brook Street, Mayfair, nu het Handel House Museum), dat de steegjes pubs uit de tijd van Charles Dickens nog altijd bestaan (The George Inn, 77 Borough High Street, Borough of The George and Vulture, 3 Castle Court, City). En altijd blijkt er weer een nieuw restaurant, een nieuwe koffietent of winkel bij te zijn gekomen.

Londen bestaat uit aaneengeregen dorpen, ieder met zijn eigen sfeer, eigen karakter. Van het chique Mayfair, waar dure auto's af en aan rijden tussen even dure kledingwinkels, tot Brixton, waar de eerste migranten uit de Caraïben in de jaren vijftig neerstreken, de reggae uit de winkels schalt en je voor 5 pond een varkenskop kunt kopen. Van de rumoerige, multiculturele straatmarkt in Whitechapel, tot de rust in de lommerrijke straatjes rond Hampstead Heath.

Voor een miljoenenstad is Londen bovendien verbazingwekkend groen: 40 procent is park. Dat komt doordat de meeste dorpjes hun common (de gezamenlijke weidegrond) of de green (brink) in stand hebben gehouden, en door de prachtige parken die ooit het speelterrein waren van de adel. Maar ook doordat de City of London Corporation sinds eind negentiende eeuw voor iedere boom die in de vierkante mijl van het zakendistrict werd gekapt elders groen in beheer kreeg. Highgate Woods en Epping Forrest worden in feite door bankiers gerund.

Londenaren houden van uitgaan, zeker in het weekeinde. Geen kaartjes voor de theaters in het West End? Niet getreurd, er is de fringe, de kleinere theaters buiten het centrum. Je kunt naar de speciale avondopeningen van musea, inclusief cocktails en muziek. Er zijn filmavonden in het British Film Institute, overal concerten – van kleinschalig bij Ray’s Jazz (onder boekwinkel Foyles, Charing Cross Road, Soho) tot megagroot in Wembley Stadion. Je kunt dansen in de clubs rond Smithfield Market, of in Shoreditch. Kiezen uit duizenden restaurants, pop-up streetfoodmarkten, en te veel pubs om op te noemen: van traditionele locals, waar iedereen elkaar kent, tot gastropubs, waar het eten beter is dan in menig restaurant, en craft pubs, waar de barman net zoveel over bier weet als een sommelier over wijn.

In 1777 concludeerde essayist Samuel Johnson al: 


When a man is tired of London,
he is tired of life

Titia Ketelaar, maart 2015

€2,99 Download nu Beschikbare versies
EPUB

Alle ebooks